"O wauw Leila, je hebt zo mooi gecapteerd wat ik hen eigenlijk wil zeggen. Zelfs zonder dat ik dat zelf echt goed wist. Dat is echt bijzonder."

Ze wilde haar ouders een eerlijke liefdesbrief bezorgen. Met daarin alles wat ze voor hen voelt, maar nog nooit hardop zei. Over hoe graag ze hen ziet, wat ze zo bewondert en waar ze dankbaar voor is. Zonder de dingen die niet altijd vanzelf gingen uit de weg te gaan. De brief moest liefdevol, maar eerlijk zijn. 

Ze vond dat te bijzonder om zelf te doen. Er zo middenin zittend. Ze wist zeker dat ze hen een ode wilde brengen. Maar nog niet goed hoe en met welke woorden...

Ze vleidde zich neer in mijn zetel. En een voor een bezorgde ik haar mijn weloverwogen vragen. Over wie zij voor haar zijn, wat zij voor haar betekenen, wat ze bewondert, wat ze miste, wat ze niet altijd begrijpt.... Vragen die ze op voorhand kreeg en beantwoordde, toen er stilaan en gaandeweg, nieuwe antwoorden en verhalen binnensijpelden.