"Vanaf het eerste contact voelde de samenwerking heel warm, menselijk en oprecht betrokken aan. Je hebt mijn gevoelens en herinneringen, en de persoonlijkheid van mijn zus, zo mooi en treffend verwoord. Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen. Ik heb uiteindelijk maar één kleine aanpassing gevraagd, omdat de tekst van bij het begin al helemaal juist aanvoelde. Dat zegt veel over hoeveel aandacht je aan mijn verhaal hebt geschonken, hoe goed je mijn antwoorden in de vragenlijst hebt geïnterpreteerd en vertaald naar woorden die helemaal kloppen." Femke wilde op het afscheid van haar zus een mooie en persoonlijke tekst voorlezen, maar ze had zelf niet de tijd of headspace om zich hierop te concentreren. Ze vroeg me om voor haar op zoek te gaan naar die woorden die ze haar nog zo graag wilde zeggen. 

"O wauw Leila, je hebt zo mooi gecapteerd wat ik hen eigenlijk wil zeggen. Zelfs zonder dat ik dat zelf echt goed wist. Dat is echt bijzonder."Ze wilde haar ouders een eerlijke liefdesbrief bezorgen. Met daarin alles wat ze voor hen voelt, maar nog nooit hardop zei. Over hoe graag ze hen ziet, wat ze zo bewondert en waar ze dankbaar voor is. Zonder de dingen die niet altijd vanzelf gingen uit de weg te gaan. De brief moest liefdevol, maar eerlijk zijn.  Ze vond dat te bijzonder om zelf te doen. Er zo middenin zittend. Ze wist zeker dat ze hen een ode wilde brengen. Maar nog niet goed hoe en met welke woorden... Ze vleidde zich neer in mijn zetel. En een voor een bezorgde ik haar mijn weloverwogen vragen. Over wie zij voor haar zijn, wat zij voor haar betekenen, wat ze bewondert, wat ze miste, wat ze niet altijd begrijpt.... Vragen die ze op voorhand kreeg en beantwoordde, toen er stilaan en gaandeweg, nieuwe antwoorden en verhalen binnensijpelden.

"Ik kreeg bij de eerste lezing gewoon tranen in mijn ogen... wat een talent ben jij! Nu al oneindig dankbaar! Ik laat nog iets weten, maar ik vermoed dat het zo helemaal perfect is."  Hilde wilde al heel lang een brief schrijven aan haar beste vrienden. Haar vertellen hoe belangrijk ze voor haar is, hoe ze haar bewondert en koestert. Hilde en ik belden elkaar en zij vertelde me over haar wensen. Ik bezorgde Hilde een weloverwogen vragenlijst over haar vriendin, zij vertelde honderuit. Daarmee schreef ik een Ode uit haar hart. En die was en meteen boenk op. "Ik heb vandaag de ode aan mijn vriendin gegeven en ik deed er een kopje bomvol liefde bij.  We hebben gehuild en we hebben elkaar heel goed vastgepakt en we zien elkaar zo graag! Echt zo hard bedankt om onze vriendschap zo liefdevol te verwoorden. We hebben ze dankzij jou wonderschoon beklonken. "

Het is ongelooflijk hoe Leila precies aanvoeltwat je eigenlijk wil zeggen en het dan prachtigneerschrijft en vormgeeft.

"Ik besef nu pas wat een cadeau ik heb gekregen van mijn kinderen. Ik heb bij jou mijn gevoelend mogen uiten en jij hebt die op een fantastische manier neergeschreven. Zo fijn, zo emotioneel, geweldig. Daar kan ik je niet genoeg voor bedanken!"René kreeg hij van zijn kinderen het schoonste cadeau, voor hem en voor hen. Hij kreeg de gelegenheid & tijd om stil te staan, te mijmeren en te vertellen. Over zichzelf, over zijn belevingen en overwegingen, over zijn liefde, dankbaarheid & dromen. Hij vertelde over alle kleine en grootse dingen die zijn dochter nog niet wist. En die hij doorheen de jaren zelf even vergeten was. Hij had het over belevingen en herinneringen die zijn hart weer helemaal vulden. En zijn ogen afwisselend lieten glinsteren en tranen.  Maar het schoonste dat hij vertelde - telkens in andere woorden, meestal tussen de regels door - was dat het leven in al zijn eenvoud het schoonste van al is. Dat wist hij altijd al. Maar, zo besefte hij tijdens het praten, hij vergat het doorheen de goedgevulde dagen. 

"Het boek is het mooiste cadeau dat we haar konden geven. Het was ontroerend om te zien hoeveel deugd het haar deed en hoe het ons allemaal verbond."Mia werd 70 jaar en haar kinderen wilden een bijzonder en betekenisvol cadeau. Haar dochter, zoon en man nestelden zich samen in mijn zetel. En ze vertelden honderduit. Over hun mama, over zijn vrouw. Over alles wat ze voor hen betekent, over alle kleine en grote dingen die ze zo aan haar bewonderen en waarderen, over alles waar ze dankbaar voor zijn, waar ze nog naar uitkijken en wat ze haar zo toewensen. Met hun verhaal vulde ik het mooiste groene boek bomvol liefde voor Mia.

"Haar boek heeft letterlijk een centrale plek in onze huis gekregen. Ik zie het als een compagnon voor de meisjes tijdens hun leven en voor mij is het echt een geruststelling dat het boek er is voor nu en voor later. De meisjes lezen het in kleine stukjes en soms lees ik ook voor. Dan komen we samen nog eens even heel dicht bij alles wat ze was. En voor altijd zal zijn." Ik ontmoette hem op een herfstige namiddag die vroeg om kannetjes hartverwarmende thee en meer dan een stuk cake. Hij zou haar bijna 1 jaar missen. En voelde hoe sommige herinneringen vervaagden. Hoe er minder over haar gepraat werd. Hoe de verhalen en de veelheid van haar alles stilaan naar de achtergrond verdwenen. Hij wilde haar zo graag vasthouden. Niet alleen in een paar verhalen. Niet enkel in de 1000'en foto's die hij ondertussen bijna allemaal gesorteerd had, niet in die ene avond toen het nog eens helemaal over haar ging...Hij wilde meer. Hij wilde het zo graag allemaal. Alles wat ze was, alles wat ze betekende, haar twijfels, haar kleine, schone kantjes, hoe ze lachte, hoe ambitieus ze was, hoe gracieus, zoekend, soms vloekend, bang en gerust, hoe ze straalde, hoe ze ooit een klein meisje was, een zoekende tiener, een stralende vrouw, een lief, een zus, een dochter, een hartsvriendin ... en zoveel meer. Zo heel veel meer. Zodat zijn twee mooiste meisjes nog een leven lang zouden kunnen grasduinen en ontdekken hoe wonderschoon en veel en meer hun mama eigenlijk wel was. Ik dook mee in al haar verhalen. Tijdens de mooiste ontmoetingen met haar vriendinnen, haar schoonzus, haar mama, haar broer en haar (super)man. Ik liet me overladen met alles wat ze zo heerlijk was. En vatte haar veelheid in de meestzeggende woorden. Om voor altijd te laten landen. In het allermooiste boek.  

Het is ongelooflijk hoe Leila precies aanvoeltwat je eigenlijk wil zeggen en het dan prachtigneerschrijft en vormgeeft.