"Haar boek heeft letterlijk een centrale plek in onze huis gekregen. Ik zie het als een compagnon voor de meisjes tijdens hun leven en voor mij is het echt een geruststelling dat het boek er is voor nu en voor later. De meisjes lezen het in kleine stukjes en soms lees ik ook voor. Dan komen we samen nog eens even heel dicht bij alles wat ze was. En voor altijd zal zijn."

Ik ontmoette hem op een herfstige namiddag die vroeg om kannetjes hartverwarmende thee en meer dan een stuk cake. Hij zou haar bijna 1 jaar missen. En voelde hoe sommige herinneringen vervaagden. Hoe er minder over haar gepraat werd. Hoe de verhalen en de veelheid van haar alles stilaan naar de achtergrond verdwenen. Hij wilde haar zo graag vasthouden. Niet alleen in een paar verhalen. Niet enkel in de 1000'en foto's die hij ondertussen bijna allemaal gesorteerd had, niet in die ene avond toen het nog eens helemaal over haar ging...

Hij wilde meer. Hij wilde het zo graag allemaal. Alles wat ze was, alles wat ze betekende, haar twijfels, haar kleine, schone kantjes, hoe ze lachte, hoe ambitieus ze was, hoe gracieus, zoekend, soms vloekend, bang en gerust, hoe ze straalde, hoe ze ooit een klein meisje was, een zoekende tiener, een stralende vrouw, een lief, een zus, een dochter, een hartsvriendin ... en zoveel meer. Zo heel veel meer. Zodat zijn twee mooiste meisjes nog een leven lang zouden kunnen grasduinen en ontdekken hoe wonderschoon en veel en meer hun mama eigenlijk wel was.

Ik dook mee in al haar verhalen. Tijdens de mooiste ontmoetingen met haar vriendinnen, haar schoonzus, haar mama, haar broer en haar (super)man. Ik liet me overladen met alles wat ze zo heerlijk was. En vatte haar veelheid in de meestzeggende woorden. Om voor altijd te laten landen. In het allermooiste boek.